“Nasıl olsa bu soğuk havaya dayanamaz, bir yarım saat belki oynar”, son sözlerimizdi ve üzerinden iki saat kadar geçti.

Biz hep bir umutla o yarım saatleri, beş-on dakikaları saydık -15 derecede.

Bir kere daha anladık ki: Motive olduklarında üşümüyorlar, yorulmuyorlar, acıkmıyorlar, anlamıyorlar, kabul etmiyorlar, dinlemiyorlar…

Oyun dediğin bir yere kadar. Sonra dikilip beklemeye, bekledikçe daha çok üşümeye başlıyor insan.  Ama öyle güzel oynuyorlar ki geriye tek bir temenni kalıyor: “Patron he dese de evlere dağılsak!”