Rabiat-ül Adeviye’ye:

-Sen şeytana düşman mısın?, diye sorduklarında:

- Ben kendi işime bakarım, cevabını vermiş. Dostla o kadar meşgulüm ki, başkası hatırıma gelmiyor.

Alıntıdır.

İki kardeş vardı, bir de anneleri. Her gece nöbetleşerek kardeşlerden biri, annenin hizmetiyle, diğeri Allah’a ibadetle meşgul olurdu. Allah’a ibadetle meşgul olan kardeş, Rabbine kulluk ettiği için memnundu. Kardeşine:

“- Bu gece de Allah’a ibadet etme hakkından benim için feragat et.”, dedi. O da:

“- Peki, öyle olsun.”, dedi. O gece Allah için başını secdeye koydu, bir rüya gördü, bir ses:

” -Kardeşini affettik, seni de onun hatırı için bağışladık.”, dedi. O:

“- Ama ben Allah’a ibadetle, o ise anne hizmetinde bulunuyor, beni onun ameli sayesinde mi bağışlıyorsunuz?”, dedi. Ses:

“- Evet, öyle. Zira senin yapmış olduğun işe bizim ihtiyacımız yok, oysa kardeşinin yaptığı hizmete annenin mutlak ihtiyacı vardır.”, dedi.

Alıntı.

…Hani küçücük gagasıyla Nemrud’un Hz. İbrahim’i yakmak için tutuşturduğu ateş dağlarının üzerine su taşıyan serçe misali.

Serçenin küçümencik gagasıyla taşıdığı ateş, Nemrud’un ateşini söndürür mü?

Elbette söndürmez.

Fakat bu soruya serçenin verdiği cevabı hepiniz biliyorsunuz:

-”Maksat tarafımız belli olsun.”

Kaynak: Mustafa İSLAMOĞLU / Ayetler Işığında

Allah Rasûlü’nün ailesi bir kurban kestiğinde etleri hemen fukaraya dağıtıyor, (sav) Efendimiz kurbandan geriye ne kaldığını sorup da:   “-Sadece bir kürek kemiği kaldı.”, cevabını aldığında:

“-Desene o kürek kemiği hariç hepsi bizim oldu.”

Tirmizî, Kıyamet, 33/2470

 
Ebu Hureyre “takva”nın ne olduğunu soranlara:

- Siz hiç dikenli yoldan geçtiniz mi?, diye sordu. Onlar da, “Evet, geçtik”, dediler.

Bunun üzerine: “O halde oradan geçerken ne yaptınız?” diye sordu. Onlar:

- Dikenlerden sakındık, dediler.

- İşte takva da, günah ve hatalardan sakınmaktır, cevabını verdi.

Alıntıdır.

Dâvûd-ı Tâi kuddise sirruh, Hicret’in ikinci asrında yaşayan, hem hadis, hem de fıkıh ilimleriyle meşgul olan büyük velilerdendir. Bir gün hizmetine bakan müridi:

—“Biraz et pişirdim, yeseniz?”, dedi. Eti getirdi. Ete bir süre bakan Dâvûd-ı Tâi (k.s):

—“Falanca yetimlerden ne haber var?”, diye sordu. İçini çeken mürid:

—“Bildiğiniz gibi efendim”, dedi. Büyük veli:

—“Eti onlara götür, onlar yesinler”, dedi. Mürid:

—“Ama efendim, uzun zamandır et yemediniz”, diye ısrar edince Dâvûd-ı Tâi (k.s) şunları söyledi:

—“Sen dediğimi yap. Bu et onlar tarafından yenilirse arş-ı âlâya, ben yersem helâya gider”.

Kaynak: Osman Nuri TOPBAŞ / Bir Nasihat Binbir İbret

Avrupa’nın ünlü sanat merkezilerinden birinde, çocuğun biri, vitrinde çok hos bir tablo görür. Tablonun bedeli oldukça yüksektir.

Çocuk bu tabloyu bir sonraki sene abisinin doğum gününe almayı ister ve bir iş bulup kıt kanaat geçinerek biriktirdiği tüm para ile mağazaya gider.

Sanslıdır, tablo hala satılmamıstır. İçeri girer, tabloyu bir süre yakından izledikten sonra resmi yapan sanatçıyı bulur ve;”Abimin doğum  günü için bu resmi satın almak istiyorum, tüm param da bu kadar” der.

Ressam bir süre düsündükten sonra resmi paketler ve çocuğa satar. Çocuk  paketini alır ve tesekkür ederek çıkar. Mağazada adamın arkadasları da vardır ve şaşkın şaşkın sorarlar: “Sen ne yaptın, o resmin değeri milyonlar ederdi. Neden bu kadar düsük bir rakama sattın?”

Ressam cevap verir: “Evet, ben bu resme milyonlarını verecek bir sürü insan bulabilirdim, ancak tüm servetini bu resme verecek kaç kisi bulabilirdim?…”

Sözün Özü: Günümüzde insanlar her seyin fiyatını biliyor, fakat hiçbir şeyin değerini bilmiyorlar.

Oscar WILDE